Διάβαζα. Είμαι στην δεύτερη προσπάθεια να ολοκληρώσω το καταραμένα δύσκολο μυθιστόρημα Gravity's Rainbow του Thomas Pynchon. Στην πρώτη προσπάθεια χάθηκα κάπου στην πλοκή - διάβαζα σελίδες και σελίδες περιμένοντας να μου για το tip που θα εξηγούσε όλα τα ακατανόητα, το οποίο φυσικά δεν ήρθε. Τελικά απόφάσισα πως υπάρχουν δύο τρόποι να το διαβάσεις: είτε να το αναγνώσεις αναλύτικά κρατώντας σημειώσεις, ονόματα χαρακτήρων και τοποθεσίες ή να το δειχθείς την αφηρημένη φύση του και να χαρείς την αποσπασματικότητα του.

Άκουγα. Ας είναι καλά τα torrents και το γρήγορο internet. Έχω ακούσει αρκετούς δίσκους με τελευταίους αγαπημένους τους Hot Chip, τον Herbert, τους Junior Boys και τους Field Music μεταξύ άλλων. Το έχω σκεφτεί διάφορες φορές - αν καταφέρω να κρατήσω ζωντανό αυτό το blog (ή να το αναστήσω καλύτερα) θα γράψω πολύ για την μουσική.

Έβλεπα. Εκτός του παραδοσιακά αγαπημένου κινηματογράφου ("Οι ζωές των άλλων" η ταινία της χρονιάς φέτος) μέσα στον τελευταίο χρόνο ξάνα-ανακάλυψα τις τηλέοπτικές σειρές. Φυσικά το LOST αλλά περισσότερο το τρομερό και φοβερο The Wire, τη μοναδική σειρά που μπορεί να φτάσει την πολυπλοκότητα και λεπτομέρεια ενός μυθιστορήματος και ταυτόχρονα να είναι κοινωνιολογική ανάλυση της ζωής στις μεγάλες πόλεις.

Surfαρα. Μπορεί να παράτησα το blog αλλά δεν σταμάτησα να παρακολουθώ τον online κόσμο. Εν μέρη λόγω και της δουλείας μου, άρχισα να ξαναεκτιμώ την interactive φύση του Flash που όσο και να μοιάζει ξένό και πολύπλοκο στον προσβάσιμο "κόσμο" του Web 2.0, εξακολουθεί να είναι το πιο ολοκληρωμένο interactive δημιουργικό εργαλείο στο web. Χωρίς αυτό πράγματα σαν και αυτό ή και αυτό θα ήταν αδυνατά.